Minister Sprawiedliwości stosownie do Działu III Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 września 2017 r. w sprawie Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej – Funduszu Sprawiedliwości ogłosił otwarty konkurs ofert w zakresie „Przeciwdziałania przyczynom przestępczości dla jednostek niezaliczanych do sektora finansów publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku, w tym stowarzyszeń, fundacji, organizacji i instytucji na lata 2020 – 2023”.
Działanie to finansowane jest z działającego na podstawie art. 43. § 1 Kodeksu karnego wykonawczego Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Jak wynika z § 2 i następnych przywołanego artykułu fundusz jest państwowym funduszem celowym ukierunkowanym na pomoc pokrzywdzonym i świadkom, przeciwdziałanie przestępczości oraz pomoc postpenitencjarną. Środki z funduszu powinny być przeznaczone m.in. na pomoc osobom pokrzywdzonym przestępstwem oraz osobom im najbliższym, zwłaszcza pomoc medyczną, psychologiczną, rehabilitacyjną, prawną oraz materialną.
Samo ogłoszenie konkursowe w ust. 4 stanowi, że: „Konkurs ma na celu zapewnienie realizacji polityki Dysponenta Funduszu Sprawiedliwości, ogłoszonej w Programie Przeciwdziałania Przyczynom Przestępczości.”. Nie jest dopuszczalne ustanawianie celu konkursu skoro ten został już wyraźnie określony przepisem ustawy, działanie takie jest po prostu sprzeczne z ustawą. Ponadto ani Kodeks karny wykonawczy, ani nawet wskazane wyżej rozporządzenie na podstawie, którego organizowany jest konkurs nie upoważnia Ministra Sprawiedliwości do tworzenia własnej polityki. Zgodnie z Konstytucją politykę prowadzą władze publiczne, a w ramach tych władz nie poszczególni ministrowie, ale cała Rada Ministrów tak przynajmniej wynika z art. 146 ust. 1 ustawy zasadniczej. Ust. 4 ogłoszenia konkursowego nie posiada podstawy prawnej, co czyni go nielegalnym. Mało tego zgodnie z wyliczeniem następującym po art. 43 § 19 Kodeksu karnego wykonawczego Minister Sprawiedliwości obowiązany był wydając rozporządzenie uwzględnić potrzebę prowadzenia odrębnej gospodarki finansowej w zakresie realizacji zadań dotyczących pomocy osobom pokrzywdzonym przestępstwem oraz pomocy postpenitencjarnej, a także potrzebę skutecznego i racjonalnego wykorzystania środków Funduszu oraz osiągnięcia celów, dla których Fundusz został utworzony. Skoro zatem ustawodawca zobowiązał Ministra Sprawiedliwości do poszanowania odrębności finansowej NGOsów to jej naruszenie w konkursie jest niedopuszczalne.
Za niedopuszczalny ponieważ dyskryminujący i naruszający zasadę bezstronności światopoglądowej władz publicznych należy uznać cały zakres zadań opisanych w § 4 ogłoszenia konkursowego. Wynika z niego, że dotacja może być przyznana na zadania mające na celu przeciwdziałanie przyczynom przestępczości w obszarach:
- wolności sumienia i wyznania;
- prewencji stosowania przemocy, gróźb bezprawnych, ale wyłącznie na tle przynależności wyznaniowej;
- prewencji dyskryminacji na tle przynależności wyznaniowej;
- przeciwdziałania naruszeniom wolności sumienia i religii, w tym ingerencjom władz publicznych w zakresie ujawnienia swojego światopoglądu, przekonań religijnych lub wyznania;
- zapobiegania naruszeniom praw rodziców do zapewnienia dzieciom wychowania
i nauczania moralnego i religijnego zgodnego ze swoimi przekonaniami; - prewencji nawoływania do nienawiści, czy znieważania na tle wyznaniowym;
- upowszechniania wiedzy z zakresu prześladowań chrześcijan w Polsce i na świecie.
Jeżeli weżnie się dodatkowo pod uwagę § 3 ust. 1 pkt 1 ogłoszenia konkursowego, które stanowi, ze tylko podmioty III sektora, które w statutach mają zakreślone powyższe cle mogą przystąpić do konkursu to następuje tu niczym nie uzasadnione wykluczenie ogromnej części podmiotów NGO. Ponadto należy postawić pytanie o to dlaczego tylko kategoria wyznania, religii i cecha przynależności do chrześcijan może być za publiczne pieniądze objęta ochroną i opieką, zaś pozostałe sfery przestępstw np. zabójstwa czy przestępstwa o charakterze seksualnym za takiej opieki państwa zostają wyłączone mimo, że ustawa nakazuje obejmować ochroną prawną ofiary wszystkich typów przestępstw.
Bez kategorii